Zeg nooit meer “Negerzoen”…

Vanochtend kreeg ik een Nederlandse nieuwsbrief binnen met de – voor mij – verontrustende titel "Rumoer rondom het afscheid van de Negerzoen". Nu moet u weten dat ik zelf een hevige fan ben van dat typische schuimgebakje met dat heerlijke chocoladelaagje errond. Ik heb nog altijd de beste herinneringen aan mijn bezoek aan de fabriek in Herentals (zie de Inside-fotoreportage in Bizz nr. 56 van april 2005), waar de Belgische MeloCakes worden geproduceerd. Heel even dacht ik dat mijn lievelingstussendoortje uit de handel zou verdwijnen. Maar gelukkig niet dus. Wat is er dan aan de hand? Blijkbaar verdwijnt ‘Negerzoen’ als merknaam bij onze Noorderburen op aandringen van de Stichting Eer en Herstel Betalingen Slachtoffers van Slavernij in Suriname. Die organisatie vindt de negerzoen een belediging voor (ik citeer) ‘alle zwarte mensen in Nederland en daarbuiten’. De voorzitter heeft de koekjesfabrikant dan ook schriftelijk verzocht om de zoete lekkernij een andere naam te geven, zoals dat ook al in Duitsland, Engeland en Frankrijk is gebeurd. Daar is Negerküsse veranderd in Schaumküsse (schuimzoen), negro’s kiss in angel’s kiss (engelenzoen) en tête de nègre (negerhoofd) in bisou de mousse (schuimzoen).
En dat terwijl de merknaam ‘negerzoen’ het tot soortnaam heeft geschopt en als dusdanig op de Nederlandstalige Wikipedia en zelfs in de officiële Van Dale prijkt, in het kielzog van andere ‘groten’ als bic of kodak. Ik ken wel enkele marketeers die veel geld zouden geven om hun merknaam in de dikke Van Dale opgenomen te zien. Kijk, racisme of niet, ik vind het gewoon een verarming van de taal, die bovendien een leuke anekdote armer is. Want kent u de oorsprong van het woord ‘negerzoen’? Iemand die een negerzoen eet, krijgt bruine lippen. En als die een ander dan een kus geeft, is dat een kus van een neger. Kijk, zo simpel kon het vinden van een goede merknaam zijn, toen de term 'politiek correct denken' nog niet uitgevonden was.